بررسی اثر متقابل رژیمهای آبیاری و روشهای آبیاری تحت فشار بر عملکرد و کارآیی مصرف آب گیاه چای در منطقۀ فومن
نویسندگان
1 گروه مهندسی آب، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت-ایران
2 دانشگاه گیلان. دانشکده کشا.رزی. گروه مهندسی آب. شهر رشت. کشور ایران
3 عضو هیات علمی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، موسسه تحقیقات علوم باغبانی، پژوهشکده چای، لاهیجان، ایران
4 دانشگاه گیلان
doi
10.22034/iwrj.2022.11189چکیده
چای، رایجترین نوشیدنی بعد از آب در جهان بوده و هر روزه افراد بیشتری به مصرف آن روی میآورند؛ بنابراین ضروری است تولید این محصول در واحد سطح افزایش یابد. بدینمنظور در این مطالعه برای بررسی تأثیر روشها و سطوح مختلف آبیاری بر عملکرد و کارآیی مصرف آب گیاه چای رقم هیبرید چینی (Camellia sinensis L.)، آزمایشی بهصورت کرتهای خُردشده بر پایۀ بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار با سه تیمار اصلی، شامل روش آبیاری بارانی ثابت(SI) ، آبیاری قطرهای موضعی (DI) و آبیاری قطرهای نواری (TDI) و سه تیمار فرعی شامل سطوح مختلف آبیاری بهصورت بدون آبیاری (I0)، 50 (I1) و 100 (I2) درصد نیاز آبی گیاه در سال 1399 در منطقۀ فومن انجام شد. نتایج نشان داد که عملکرد برگ سبز و کارآیی مصرف آب بهترتیب با 70/7859 کیلوگرم بر هکتار و 39/2 کیلوگرم بر مترمکعب در تیمار SI مشاهده شد. همچنین نتایج اثر متقابل روشهای آبیاری در سطوح مختلف نیاز آبی گیاه بر عملکرد برگ سبز چای نشان داد که بیشترین آن با 13000 کیلوگرم بر هکتار در روش آبیاری SI با سطح نیاز آبی I2 بهدست آمد؛ بنابراین روش آبیاری SI با سطح آبیاری I2 گزینۀ مناسبی برای تولید برگ سبز چای در منطقۀ فومن است.