خوانش تطبیقی گزارههای رئالیسمجادویی در رمانهای المرحوم حسن کمال و عزاداران بَیَل غلامحسین ساعدی
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیات عرب دانشگاه شهید بهشتی، مدرس دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات، دانشگاه فرهنگیان تهران، ایران.
doi
10.22126/jccl.2022.7502.2362چکیده
رئالیسم جادویی از شاخصههای واقع گرایی در نیمه دوم قرن بیستم است که با درآمیختگی با خیال، ساختارهای واقعی را تغییر دادهاست. حسن کمال و غلامحسین ساعدی ازجمله پیشگامان این سبک داستان نویسی در ادبیات داستانی معاصر عربی و فارسی هستند. رمانهای المرحوم و عزاداران بَیَل از نمونه های برجسته این سبک داستان نویسی هستند که در این مقاله تلاش شده شگردهاى نویسندگان از منظر گزارههای رئالیسمجادویی، باروش توصیفی– تحلیلی براساس مکتب آمریکایی مورد بررسی قرار گیرد. لزوم شناخت درونمایه و عناصر رئالیسمجادویی باتوجه به مشکلات اجتماعى، فرهنگى و سیاسى دو کشور مصر و ایران و باتوجه به اسطورهها و باورها ضرورت پژوهش است. نتایج نشانگر آن است که نویسندگان از رئالیسمجادویی برای بیان مشکلات سیاسی و اجتماعی موجود در جامعه مصری و ایرانی استفاده نمودند. عنصر «سحروجادو»، «وهم و خیال»، پس از عنصر «واقعیت»، شالوده این دو داستان را تشکیل می دهد. زمینه گرایش هر دو نویسنده به سبک رئالیسمجادویی را باید در جنبههای روانشناختی شخصیتهای داستان آنان و ویژگیهای فردی مشترک آنان دانست. در المرحوم مؤلفههای رئالیسمجادویی؛ مانند «نمادسازی»، «رازگونگی»، «صدا و بو» حضوری پررنگ تر دارد و در عزاداران بَیَل، نمونه های بیشتری از عناصر «دوگانگی»، «اسطوره» و «صدا و بو» دیده میشود.