رابطه انواع حافظه با پیشرفت تحصیلی در دانش‌آموزان ابتدایی دارای ناتوانی‌های یادگیری

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی گرایش مدیریت آموزشی، دانشگاه پیام نور

doi
چکیده

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین انواع حافظه با پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان مبتلا به ناتوانی‌های یادگیری است. روش: روش تحقیق از نوع توصیفی ـ همبستگی می‌باشد. جامعه آماری مشتمل بر دانش‌آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری در ارومیه است که حجم نمونه با روش کل شماری 120 نفر انتخاب شد. ابزار اندازه­گیری متغیرها، پرسشنامه است که پرسشنامه دانیمن و کارپنتر برای آزمون ظرفیت حافظه فعال و پرسشنامه اسمیت، دلاسالا، لاژیه و مایلار برای حافظه کوتاه و بلندمدت استفاده شد و سنجش پیشرفت تحصیلی با توجه به نمره دانش‌آموزان انجام گرفت. پایایی کل پرسشنامه حافظه کوتاه و بلندمدت با آلفای کرونباخ 90/0 و پایایی پرسشنامه حافظه فعال به روش دو نیمه کردن 84/0 به­دست آمد. یافته­ها: اهم یافته‌ها نشان داد که بین عملکرد حافظه فعال، حافظه کوتاه‌مدت و بلندمدت با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معنی‌داری وجود دارد. بین سن و عملکرد حافظه کوتاه‌مدت رابطه مثبت و معنی‌داری وجود ندارد، اما بین سن وعملکرد حافظه بلندمدت و فعال رابطه مثبت و معنی‌داری وجود دارد. نتیجه­گیری: نتایج بیانگر این مطلب هستند که تقویت حافظه با بهبود و پیشرفت تحصیلی در ارتباط است و هر چه عملکرد حافظه قوی­تر باشد، عملکرد تحصیلی بهتر محقق می‌شود.