سیمای شهیدان؛ قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس در شعر پایداری (مطالعه موردی: شعرعلی داوودی و حمید حلمی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 استاد، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22126/jccl.2021.5852.2196چکیده
شهید «حاج قاسم سلیمانی» و «ابومهدی المهندس» دو مجاهد پرآوازه و مظهر اقتدار ملّی دو کشور ایران و عراق هستند که با شهادت خود باعث دمیدهشدن روح مقاومت در منطقة غرب آسیا و بلکه در جهان شدند. آنها ادبیات پایداری را نه در قالب کلمات و جملات بلکه در عمل و کردار خود به منصة ظهور گذاشتند. ادبیات پایداری امروزه در دنیا در حوزة شعر و ادب جهتگیری واحدی را دنبال میکند و به همین دلیل توجّه ادیبان زیادی را به خود معطوف داشته است. شاعران و نویسندگان همسو با مردم بنمایههای پایداری را در آثار خود منعکس و از این روش مردم را به مبارزه درراه اهداف خود تشویق کردهاند. امروزه بنمایههای پایداری مرزها را درنوردیده و مکاتب مختلفی را برای خود برگزیده است. بررسی این بنمایهها در دو زبان مختلف و وسعتبخشیدن به دامنۀ بحث، موجب همدلی و تقویت هرچه بیشتر این مفاهیم در فراسوی مرزها شده و بر میزان تأثیرگذاری آن میافزاید. پژوهش حاضر به روش توصیفی - تحلیلی و براساس نظریة ادبیات تطبیقی اسلامی، بر آن است تا به مضامین مشترک پایداری در شعر علی داوودی و حمید حلمی دربارة این دو سردار شهید بپردازد. بررسیهای بهعملآمده بیانگر آن است که محورهای مبارزه در ایران و عراق بهعلّت نزدیکی جغرافیایی و اشتراکات دینی کمابیش مشابه هم بوده است. مهمترین یافتۀ پژوهش حاضر ضمن تعیین ابزارهای ادبی بهکاررفته در شعر دو شاعر آن است که حلمی بیشتر برای بازنمایی حادثة شهادت سرداران مقاومت به هجوهای گزنده روی آورده در حالی که بیان داوودی اغلب حماسی و امیدوارانه است.