سیمای شهیدان؛ قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس در شعر پایداری (مطالعه موردی: شعرعلی داوودی و حمید حلمی)

نویسندگان

1 دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

3 استاد، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

doi
10.22126/jccl.2021.5852.2196
چکیده

شهید «حاج قاسم سلیمانی» و «ابومهدی المهندس» دو مجاهد پرآوازه و مظهر اقتدار ملّی دو کشور ایران و عراق هستند که با شهادت خود باعث دمیده‌شدن روح مقاومت در منطقة غرب آسیا و بلکه در جهان شدند. آن‎ها ادبیات پایداری را نه در قالب کلمات و جملات بلکه در عمل و کردار خود به منصة ظهور گذاشتند. ادبیات پایداری امروزه در دنیا در حوزة شعر و ادب جهت‎گیری واحدی را دنبال می‎کند و به همین دلیل توجّه ادیبان زیادی را به خود معطوف داشته است. شاعران و نویسندگان هم‌سو با مردم بن‎مایه‎های پایداری را در آثار خود منعکس و از این روش مردم را به مبارزه درراه اهداف خود تشویق کرده‎اند. امروزه بن‎مایه‎های پایداری مرزها را درنوردیده و مکاتب مختلفی را برای خود برگزیده است. بررسی این بن‎مایه‎ها در دو زبان مختلف و وسعت‌بخشیدن به دامنۀ بحث، موجب همدلی و تقویت هرچه بیشتر این مفاهیم در فراسوی مرزها شده و بر میزان تأثیرگذاری آن می‎افزاید. پژوهش حاضر به روش توصیفی - تحلیلی و براساس نظریة ادبیات تطبیقی اسلامی، بر آن است تا به مضامین مشترک پایداری در شعر علی داوودی و حمید حلمی دربارة این دو سردار شهید بپردازد. بررسی‎های به‌عمل‌آمده بیانگر آن است که محورهای مبارزه در ایران و عراق به‌علّت نزدیکی جغرافیایی و اشتراکات دینی کمابیش مشابه هم بوده است. مهم‎ترین یافتۀ پژوهش حاضر ضمن تعیین ابزارهای ادبی به‎کاررفته در شعر دو شاعر آن است که حلمی بیشتر برای بازنمایی حادثة شهادت سرداران مقاومت به هجوهای گزنده روی آورده در حالی که بیان داوودی اغلب حماسی و امیدوارانه است.