بررسی لرزهزمینساخت و لرزهخیزی منطقه اصفهان
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، پردیس دانشکدههای فنی، دانشگاه تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری زلزلهشناسی، گروه فیزیک زمین، موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران، ایران
3 دانشیار، گروه فیزیک زمین، موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jesphys.2013.30202چکیده
در این کار، گستره E ?54-5/49 و N ?1/34-31 برای بررسی لرزهزمینساخت و لرزهخیزی منطقه اصفهان انتخاب شده است. از نقشههای زمینشناسی با مقیاس 1:250000 و 1:100000 ناحیه اصفهان برای استخراج دقیقتر گسلهای ناحیه مورد نظر استفاده و از آن برای بررسی لرزهزمینساخت منطقه بهره گرفته شده است. بررسی سازوکار کانونی 18 زمینلرزه با 3/4Mw ? ، در این منطقه، وجود مولفه غالب معکوس را برای اکثر آنها (11 مورد) نشان میدهد. با استفاده از دادههای زمینلرزههای تاریخی و دستگاهی از منابع جهانی (USGS,ISC) و محلی فهرستنامه کامل و یکنواختی مشتمل بر 170 زمینلرزه دستگاهی و 10 زمینلرزه تاریخی از منطقه تهیه و براساس آن لرزهخیزی این ناحیه مورد بررسی قرار گرفته است. بهمنظور یکنواختی فهرستنامه، در هر ایالت لرزهزمینساختی رابطهای برای تبدیل مقیاس بزرگی mb به Ms تعیین و بهکار گرفته شد. برای محاسبه دقیقتر پارامترهای لرزهخیزی، عدم قطعیت بزرگی زمینلرزهها و همچنین آستانه کامل بودن دادهها، بررسی و مدنظر قرار گرفته است. مقدار پارامتر b (b-value) برای ایالت لرزهزمینساختی زاگرس و ایران مرکزی-شرق ایران در گستره مورد بررسی بهترتیب، معادل 05/0 ± 95/0 و 12/0 ± 81/0، نرخ رویداد زمینلرزه، ?، برای زمینلرزههای با بزرگی 3 ? Ms معادل 413/0 ± 976/4 و 129/0 ± 48/0، برآورد شده است. بیشینه بزرگی زمینلرزه قابل انتظار برای ایالت لرزهزمینساختی زاگرس در گستره مورد بررسی، Mmax، 67/0 ± 4/7 و برای ایران مرکزی-شرق ایران 74/1 ± 8/7 برآورد شده است. همچنین، تاثیر دستهبندی نکردن دادههای دستگاهی (با اختصاص آستانه کامل بودن و عدم قطعیت خاص آن دسته)، روی پارامترهای لرزهخیزی بررسی شده است، نتیجه آنکه تاثیر آن روی مقدار پارامتر b و نرخ رویداد محسوستر از تاثیر آن روی Mmax است. همچنین، باعث کاهش چشمگیر عدم قطعیت پارامترهای لرزهخیزی میشود.