بررسی اثر پارامترهای هواشناسی بر رویت‌پذیری هلال ماه‌های قمری با استفاده از یک الگوریتم ژنتیکی

نویسندگان

1 استاد، گروه فیزیک، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

2 استادیار، گروه پژوهشی تغییر اقلیم، پژوهشکده اقلیم‌‌شناسی، سازمان هواشناسی کشور، مشهد، ایران

3 مربی، بخش زمین‌لرزه‌‌نگاری، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

4 مربی، گروه پژوهشی تغییر اقلیم، پژوهشکده اقلیم‌‌شناسی، سازمان هواشناسی کشور، مشهد، ایران

doi
10.22059/jesphys.2013.30219
چکیده

از زمان‌‌های گذشته تاکنون تحقیقات زیادی در زمینه عرضة معیاری برای رویت هلال ماه صورت گرفته است، اما علی‌‌رغم پیشرفت این معیارها بارها پیش آمده است که با توجه به فراهم بودن شرایط نجومی، رویت هلال، رصدگران قادر به رویت آن نبوده‌‌اند. یکی از عواملی که در امر رویت هلال تاثیر بسزایی داشته ولی تاکنون بررسی نشده ، پارامتر‌‌های جوّی است. بدین‌‌منظور با استفاده از فن‌آوری الگوریتم ژنتیک، رصدهای سال‌‌های 1423 تا 1430 هجری قمری برای شهرهای مشهد، بجنورد، بیرجند، اصفهان، شیراز و کرمان در دو گروه دید افقی کمتر و بیشتر از ده کیلومتر به دو روش خطی و غیرخطی بررسی شد. نتایج نشان می‌دهد که الگوهای غیرخطی در هر دو حالت با دید افقی کمتر و بیشتر از ده کیلومتر دارای اُریبی بیشتری نسبت به حالت خطی هستند و توانمندی الگوسازی خطی و دید بیشتر از ده کیلومتر به‌ترتیب از روش غیرخطی و کمتر از ده کیلومتر بیشتر است. به‌طورکلی میزان تاثیر فشار جوّ و دید افقی روی درصد روشنایی از سایر پارامترهای هواشناسی بیشتر است.