تحلیل الگوی فضایی تابآوری منطقهای در سیستم اطلاعات جغرافیایی با رویکرد برنامهریزی در منطقهی حاشیهی شرقی دریاچهی ارومیه
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
doi
چکیده
رویکرد تابآوری، برآیند توجه به پارادایم پایداری در حوزهی برنامهریزی در ابعاد و بخشهای متفاوت بهعنوان رهیافتی نوین، سایه در قامت سیاستهای محلی با رویکردی جهانی در توسعهی منطقهای دارد. بااینحال، مفهوم تابآوری طی سالهای گذشته بهعنوان رویکردی نوظهور در ادبیات برنامهریزی و مدیریت مخاطرات محیطی پدیدار گشته است. در این پژوهش با محوریت بعد برنامهریزی در تبیین تابآوری هدف اصلی آن، تشریح الگوی فضایی حاکم بر یک منطقه است؛ ازاینرو منطقهی کرانهی شرقی دریاچهی ارومیه (در قالب محدودههای سیاسی 8 شهرستان) بهعنوان منطقهی موردمطالعه انتخاب گردید. روش تحقیق مقالهی حاضر، تحلیلی و بهرهگیری از روشهای کمی GIS-مبنا و ابزارهای تحلیل فضایی و همچنین زمینآماری در سیستم اطلاعات جغرافیایی است. پس از ارائهی وضعیت تابآوری منطقهای در سه معیار تابآوری اجتماعی، زیرساختها و استحکام بنای ساختمانی در مناطق روستایی، درنهایت شاخص کلی تابآوری منطقهای (با استفاده از 19 معیار) ارائه شده است. در مرحلهی بعد، با استفاده از شاخص موران و تحلیل لکههای داغ الگوی فضایی وضعیت تابآوری مشخص شده است. یافتههای پژوهش نشان داد که الگوی توزیع طبقات شاخص تابآوری کلی با استفاده از آمارهی موران از نوع الگوی خوشهای است. مقدار شاخص موران در این تحلیل 282/0 است و ازآنجاییکه مقدار آن مثبت و نزدیک به یک است، لذا میتوان نتیجه گرفت که دادهها دارای خودهمبستگی فضایی هستند. همچنین با استناد به بالا بودن امتیاز استاندارد Z و بسیار پایین بودن مقدار P-value میتوان فرضیهی عدم وجود خودهمبستگی فضایی بین توزیع تابآوری در پهنهی موردمطالعه را رد نمود.