تفوق برهان صدیقین ابنسینا بر براهین اثبات خدا
نویسندگان
1 دکتری فلسفه تطبیقی دانشگاه شهید مطهری
doi
10.30497/ap.2013.40705چکیده
مفاد براهین وجودی، از تقریر آنسلم گرفته تا تقاریر متأخر آن در فلسفه اسلامی، نوعاً عبارت از استیفاء حقیقت وجود بالفعل واجبالوجود از نفس مفهوم آن است. موضوع این مقاله بررسی و نقد این براهین نیست بلکه مسئله اصلی آن است که چگونه میتوان از مفهوم وجود، وجود واجبالوجود را اثبات کرد. نهایتاً به دست میآید که هر گونه تلاش برای دفاع از این براهین ناموفق بوده و ناچار باید از فرض یک موجود بالفعل، وجود واجبالوجود را اثبات کرد که این ویژگی تنها در برهان وجوب و امکان ابنسینا موجود است و براهین وجودی بدون ابتناء به آن راهی برای خروج از مفهوم وجود و اثبات وجود عینی ندارند، چه رسد به اثبات وجود واجب تعالی. برهان وجوب و امکان ابنسینا با فرض یک موجودٌ ما و استعانت از نفی سفسطه، دور و تسلسل، وجود بالفعل واجبالوجود را اثبات مینماید و در عین حال خاستگاه براهین وجودی است بدون آنکه از قبیل آنها به شمار آید. نهایتاً با تحلیل فلسفی کیفیت درک مفهوم وجود و ابتناء اخذ آن بر ادراک حسی، میتوان ادراک آن را نشانهای بر تحقق موجود محسوس بالفعل دانست و از این نقطه با انضمام برهان وجوب و امکان ابنسینا به آن، وجود بالفعل واجبالوجود را استیفاء کرد.