جایگاه دعا و ذکر در جهانشناسی سینوی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه امام صادق (ع) تهران، ایران.
doi
10.30497/ap.2013.39439چکیده
در جهانشناسی سینوی کل هستی بر اساس نظام متقن و منسجم علی و معلولی شکل گرفته و در آن هر موجودی جایگاه مشخص و معینی دارد. عالم طبیعت به عنوان پایینترین مرتبه هستی تحت تدبیر نفوس سماوی و نفوس سماوی نیز خود تحت احاطه و تدبیر عقول مجرد و در نهایت منتسب به واجبالوجود هستند. در چنین نظامی دعا و ذکر وسیلهای برای اتصال و ارتباط نفوس انسانی با عوالم بالا (نفوس سماوی و عقول مجرد) به منظور جلب منافع و دفع مضرات است. نفوس انسانی از طریق تعالی نفسانی و تکامل قوای عقل نظری و عملی قدرت اتصال و اتحاد با عقول مجرد را یافته و بدین ترتیب قدرت تأثیر در نفوس سماوی موجب پیدایش پدیدههای خوشایند و از بین رفتن حوادث نامطلوب در جهان مادی میشوند. چگونگی هماهنگی و انطباق دعا و ذکر با اصول و قواعد عقلی حاکم بر نظام علی و معلولی جهان مسئلهای است که در این مقاله مورد بررسی و تحلیل قرار میگیرد.
