اثربخشی طرحواره درمانی بر اضطراب مرگ و احساس تنهایی زنان سالمند مبتلا به خود بیمارانگاری
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 گروه روانشناسی و مشاوره، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.22126/jap.2026.12949.1882چکیده
زمینه: سالمندی از مراحل حساس دوران رشد انسان است که به سبب کمبودهای مرتبط با سن، تغییرات جسمانی، شناختی، و روانی خاصی را به دنبال دارد. هدف پژوهش حاضر اثربخشی طرحواره درمانی بر اضطراب مرگ و احساس تنهایی زنان سالمند مبتلا به خود بیمار انگاری بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری سه ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان سالمند ساکن در خانه سالمندان شهر اهواز در سال 1403 بود و از بین آنها به شیوه نمونه گیری هدفمند تعداد 30 نفر که ملاک های ورود به مطالعه را داشتند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل (هر گروه به تعداد 15 نفر) جایگزین شدند. ابتدااز هر دو گروه پیش آزمون بعمل آمد. گروه آموزش آموزش طرحواره درمانی را 8 جلسه (هفته ای یک جلسه 60 دقیقه ای) دریافت کردند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. سپس از هر دو گروه پس آزمون و با فاصله سه ماهه مرحله پیگیری بعمل آمد. ابزار جمعآوری اطلاعات پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر و احساس تنهایی دهشیری بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته از طریق نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد طرحواره درمانی در کاهش اضطراب مرگ و احساس تنهایی زنان سالمند موثر است (05/0 P≤). بحث و نتیجهگیری: نتیجهگیری میشود با استفاده از این روش درمانی می توان سلامت روانی زنان سالمند مبتلا به خودبیمارانگاری را بهبود بخشید و به کارگیری این روش درمانی از سوی روانشناسان توصیه میشود.