اثربخشی معنویت درمانی بر انسجام روانی و شفقت به‌خود سالمندان

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران

2 گروه روان‌شناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران

3 گروه روان‌شناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران

doi
10.22126/jap.2026.12765.1874
چکیده

زمینه: سالمندی دوره حساسی است که بررسی ابعاد مختلف سلامت ‌روان در آن‌ اهمیت زیادی پیدا می‌کند. انسجام روانی و شفقت به خود از عواملی است که می‌تواند تأثیر بسزایی بر سلامت‌روان سالمندان داشته باشد. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی معنویت درمانی بر انسجام روانی و شفقت به‌خود سالمندان شهر تهران انجام شد.روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی سالمندان شهر تهران در نیمۀ اول سال 1404 بودند. حجم نمونه شامل 30 نفر سالمند (65 تا 75 ساله) بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به ‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارش شدند. مقیاس‎های مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس شفقت به خود نف و مقیاس انسجام روانی آنتونوسکی بود. گروه آزمایش بسته‌ معنویت درمانی (کمری و فولادچنگ، 1395 و ریچاردز و برگین، 2006) را در هشت جلسه هفتگی 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. داده‌ها با تحلیل کوواریانس تک‌متغیره، در نرم‌افزارSPSS  نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته‌ها: نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون در مرحله پس‌آزمون بین دو گروه گواه و آزمایش در متغیرهای انسجام روانی و شفقت به‌خود تفاوت معناداری وجود دارد (001/0>P).بحث و نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان داد معنویت‌درمانی موجب بهبود انسجام روانی و شفقت به خود در سالمندان می‌شود و می‌تواند به‌عنوان یک مداخله بالینی مؤثر در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.