اثربخشی مثبتدرمانی بر امید به زندگی و اضطراب مرگ سالمندان مقیم مرکز سالمندی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران
2 گروه آموزش روان شناسی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3 گروه آموزش روان شناسی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22126/jap.2025.12512.1870چکیده
زمینه: امروزه که امید به زندگی افزایش یافته، سالمندان با چالشهای روانی مانند اضطراب مرگ روبرو هستند و مداخلات روانشناختی مثبتگرا میتوانند نقش کلیدی در بهبود کیفیت زندگی آنها ایفا کند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مثبتدرمانی بر امید به زندگی و اضطراب مرگ سالمندان مقیم مراکز سالمندی انجام شد.روش: پژوهش حاضر از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با استفاده از طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه سالمندان مقیم سراهای سالمندان تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. از میان سراهای موجود، یک سرا به طور تصادفی انتخاب شد و سپس از سالمندان ساکن در آن سرا تعداد 30 نفر به روش نمونهگیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب، و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارش شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه هفتگی ۹۰ دقیقهای، تحت مثبتدرمانی قرار گرفتند و در این مدت گروه گواه مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس امید به زندگی میلر و پاورز و مقیاس اضطراب مرگ کالت و لستر بود که شرکتکنندگان در مراحل پیشآزمون و پسآزمون به آنها پاسخ دادند. جهت تحلیل دادهها از تحلیل کواریانس تک متغیره در نرمافزار SPSS نسخه 26 استفاده شد.یافتهها: نتایج بدست آمده نشان داد که آموزش مثبتدرمانی بر افزایش امید به زندگی و کاهش اضطراب مرگ سالمندان سرای شهر تبریز تأثیرگذار بود و در امید به زندگی و اضطراب مرگ دو گروه تفاوت معناداری بدست آمد (۰۵/۰>P).بحث و نتیجهگیری: یافتههای پژوهش حاکی از آن است که آموزش مثبتدرمانی با ایجاد نگرشهای سازنده و تقویت منابع روانی توانست امید به زندگی سالمندان را افزایش دهد و اضطراب مرگ آنانش را کاهش دهد. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که این رویکرد درمانی به عنوان یک مداخله مؤثر در ارتقای سلامت روان سالمندان قابل استفاده است.