تحلیل فضایی شاخصهای شهر پایدار در کلانشهر مشهد
نویسندگان
1 دانشگاه اصفهان
2 دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
رشد سریع شهرنشینی و تبعات آن باعث افزایش اثرات مخرب زیستمحیطی، عدم تعادلهای اجتماعی و اقتصادی در بسیاری از شهرها و بهویژه کلانشهرها گردیده است. کلانشهر مشهد یکی از این شهرهاست که تحت تأثیر فرآیند رشد سریع، دچار نابرابری در برخورداری از امکانات و فشار بر منابع زیستی است. هدف این مقاله، بررسی شاخصهای شهر پایدار در ابعاد مختلف پایداری شهری است. شاخصهای شهر پایدار در شش بُعد و 53 متغیر از طریق پرسشنامه و اطلاعات نقشهای در مقیاس محلهای شناسایی و مشخص گردید. سپس با استفاده از روش ترکیب خطی وزنی (WLC) میزان پایداری محلات شهر با انجام مقایسات زوجی با روش AHP < /span> وزندهی و رتبهبندی شد. علاوه بر رتبهبندی، محلات بر اساس بیشترین شباهت درونی و بیشترین تفاوت بینگروهی با استفاده از تابع Grouping Analysis محلات در 7 دستهی (خوشه) همگن طبقهبندی گردید. بهطورکلی از میزان پایداری در بیشتر ابعاد از مرکز شهر به سمت محلات پیرامون کاسته میشود. بالاترین سطح پایداری در مقیاس محلی در محلات کوی دکتری، گوهرشاد، ارشاد، ولیعصر است. منطقهی یک با چهار محله، بیشترین تعداد محلات با پایداری بالا را در خود دارد. محلات کنه بیست، کشاورز، دروی، شهید معقول از پایینترین سطح پایداری در بین محلات برخوردارند. منطقهی پنج نیز با چهار محله، بیشترین تعداد محلات ناپایدار را در بین مناطق شهری دارد.