اثربخشی آموزش تاب‌آوری بر سلامت روان و احساس تنهایی سالمندان

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی، پردیس علامه امینی تبریز، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

2 گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران

3 گروه روان‌شناسی، پردیس علامه امینی تبریز، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.22126/jap.2025.12230.1857
چکیده

چکیده زمینه: در دنیای امروز، احساس تنهایی و کاهش سلامت روان از مهم‌ترین چالش‌های دوران سالمندی به شمار می‌روند و می‌توانند موجب افت کیفیت زندگی در سالمندان شوند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش تاب‌آوری بر سلامت روان و کاهش احساس تنهایی سالمندان انجام شد. روش: این مطالعه نیمه آزمایشی با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه سالمندان مقیم سراهای سالمندان تبریز بود. از میان سراهای موجود، یک سرا به طور تصادفی انتخاب شد و سپس از سالمندان ساکن در آن سرا، تعداد ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه گواه و آزمایش قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 7 جلسه تحت آموزش تاب‌آوری قرار گرفتند و در این مدت بر گروه گواه مداخله ای انجام نگرفت. پرسشنامه‌های سلامت روان گلدبرگ و هیلر و پرسشنامه احساس تنهایی راسل به عنوان ابزارهای ارزشیابی مورد استفاده قرار گرفتند. جهت تحلیل داده‌ها از تحلیل کواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد.  یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش تاب‌آوری بر ارتقاء سلامت روان و کاهش احساس تنهایی سالمندان سرای شهرتبریز تأثیرگذار بود و در احساس تنهایی و سلامت روان دو گروه تفاوت معنی‌داری بدست آمد (05/0>P). بحث و نتیجه‌گیری: بنابر یافته‌های پژوهش می‌توان از آموزش تاب‌آوری جهت افزایش سلامت روان و کاهش احساس تنهایی در سالمندان استفاده کرد.