ارزیابی عملی استفاده از بتن های سبک خودتراکم در احداث سازه های بتن آرمه
نویسندگان
1 عضو هیات علمی گروه عمران، واحد فومن و شفت، دانشگاه آزاد اسلامی، فومن، ایران
2 عضو هیات علمی گروه عمران، واحد فومن و شفت، دانشگاه آزاد اسلامی، فومن، ایران
3 دانشیار، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
4 کارشناس ارشد مهندسی سازه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران
5 دانشکده فنی، دانشگاه گیلان
doi
10.22065/jsce.2018.104048.1376چکیده
به عقیده بسیاری، بتن خود تراکم یا SCC را میتوان بتن آینده دانست. مهمترین قابلیت بتن خودتراکم، توانایی جریان یافتن تحت وزن خود، پرکردن فضای موردنیاز و یا قالب به طور کامل، و ایجاد یک مخلوط چگال و به مقدار کافی همگن در بین میلگردهای اعضای بتنآرمه، بدون نیاز به ویبره میباشد. اما روانی بیش از حد این بتن، فشار وارد بر قالب بندی را افزایش میدهد، به طوریکه در لحظات اول بتن ریزی، فشار قابل توجهی بصورت هیدرواستاتیکی بر جدار قالب وارد میشود. لذا کاهش وزن بتنهای خودتراکم می-تواند یکی از روشهای کاهش فشار وارد بر قالب بندی باشد. همچنین واضح است که کاهش چگالی بتن، اثر محسوسی بر کاهش وزن سازه داشته و به کاهش ابعاد اعضای سازهای خواهد انجامید. اما از سوی دیگر همواره نگرانیهایی در خصوص جداشدگی سبکدانهها در هنگام حمل و یا بتنریزی وجود دارد. در این پژوهش، قابلیت حفظ همگن بودن مخلوط و مشخصات مکانیکی بتن سبک خودتراکم LWSCC ساخته شده با سبک دانههای رایج در کشور شامل اسکوریا ، لیکا و پومیس در صورت استفاده کاربردی از آن در ستونهای بتنآرمه، به کمک روشهای نیمهمخرب و غیرمخرب بررسی میشود. برای رسیدن به این هدف، ستونهای بتنمسلح ساخته شده با بتن سبک خودتراکم، به کمک آزمایش نیمه مخرب مغزهگیری به منظور تعیین مقاومت فشاری و نفوذناپذیری و آزمایش غیر مخرب التراسونیک در ارتفاعهای مختلف ستونها، مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج نشان داد که سبکدانه اسکوریا در مقایسه با سایر سبکدانه-های مورد بررسی در این تحقیق، در مجموع عملکرد بهتری در بتن سبک خودتراکم داشته است.
