رابطه سبک تصمیم‌گیری و انطباق اجتماعی در سالمندان بازنشسته: نقش میانجی معنویت

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ،تهران، ایران

2 گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ،تهران، ایران

3 گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ،تهران، ایران

doi
10.22126/jap.2024.10587.1775
چکیده

در دوران سالمندی و بالأخص بعد از دوران بازنشستگی، توانایی سازگاری به یکی از مهم‌ترین چالش‌ها تبدیل می‌شود که بررسی عوامل و ابعاد مرتبط با آن حائز اهمیت است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی سبک‌های تصمیم‌گیری و انطباق اجتماعی با میانجی‌گری معنویت در بازنشستگان مرد شهر رامشیر انجام شد. روش پژوهش حاضر، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل مردان بازنشسته بالای 60 سال شهر رامشیر در سال 1402 بودند که 200 نفر به‌عنوان نمونه با روش نمونه‌گیری در دسترس با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. ابزار گردآوری شامل پرسش‌نامه‌های انطباق اجتماعی بوسک و همکارانش، سبک‌های تصمیم‌گیری اسکات و بروس و معنویت هال و ادواردز بود. جهت تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزار spss-22 و  Smart-PLSنسخه 3.2.8 استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که رابطه سبک تصمیم‌گیری و انطباق اجتماعی معنادار است. همچنین رابطه معنویت و سبک تصمیم‌گیری معنادار بود. همچنین نتایج پژوهش نشان داد معنویت نقش میانجی را در رابطه بین سبک‌های تصمیم‌گیری و انطباق اجتماعی دارد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به متخصصان و مشاوران حوزه سالمندی توصیه می‌شود برای حل معضلات عدم سازگاری دوران سالمندی، بر سبک‌های تصمیم‌گیری تمرکز نمایند و با توجه به قابل‌ تغییر بودن آن، به آموزش و مداخله در حوزه تغییر سبک‌ها بپردازند. همچنین تأکید بر معنا درمانی و انجام فعالیت‌های معنوی می‌تواند در افزایش سازگاری و انطباق مؤثر واقع شود.