رابطه نظریه ذهن با کفایت اجتماعی در سالمندان: نقش میانجی مهارتهای زندگی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،دانشگاه محقق اردبیلی،ایران
2 گروه روانشناسی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،دانشگاه محقق اردبیلی،ایران
doi
10.22126/jap.2024.9827.1744چکیده
سالمندی دوره حساسی است که بررسی ابعاد مختلف سلامت روان در آن اهمیت زیادی پیدا میکند. داشتن مهارتهای زندگی و نداشتن احساس عدم کفایت در این سنین میتواند به سالمندان کمک کند تا از نظر شخصی و اجتماعی دوران بهتری را سپری کرده و در ارتباطات میان فردی خویش به صورت سازگارانه تر ایفای نقش کنند. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی کفایت اجتماعی در سالمندان بر اساس نظریه ذهن با میانجیگری مهارتهای زندگی صورت پذیرفت. روش پژوهش حاضر، توصیفی همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی سالمندان ساکن در مراکز نگهداری از سالمندان شهر تبریز در تابستان سال 1402 بود. حجم نمونه نیز بر اساس روش نمونهگیری در دسترس 220 نفر انتخاب شدند که به پرسشنامههای کفایت اجتماعی فلنر، نظریه ذهن قمرانی و همکاران و مهارتهای زندگی ساعتچی پاسخ دادند. بعد از جمعآوری دادهها، اطلاعات از طریق تحلیل همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری و با استفاده از SPSS-26 و Lisrel 8.8 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین نظریه ذهن با کفایت اجتماعی و مهارتهای زندگی رابطه مستقیم وجود دارد و بین نظریه ذهن با کفایت اجتماعی نیز رابطه غیر مستقیم وجود دارد. یعنی مهارتهای زندگی در رابطه میان نظریه ذهن و کفایت اجتماعی نقش میانجی دارد. بنابراین نتیجهگیری میشود که میتوان با آموزش و افزایش مهارتهای زندگی در سالمندان نظریه ذهن و کفایت اجتماعی در این افراد را بهبود بخشید و باعث افزایش سلامت روان در این افراد شد.