تعیین یارانه فناوری اطلاعات و ارتباطات جهت تحقق اهداف زیستمحیطی هیئت بیندولتی تغییر اقلیم در ایران و کشورهای خاورمیانه: رهیافت RICE
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 دانشجوی دکتری رشته اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 استاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
4 استاد، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
10.48311/ecor.2025.27945چکیده
در راستای تعهدات جهانی مقابله با تغییرات اقلیمی، سیاستهای اقتصادی باید به کاهش انتشار کربن دیاکسید (CO2) و تحقق اهداف هیئت بیندولتی تغییر اقلیم (IPCC) کمک کنند. یکی از ابزارهای مورد توجه در این زمینه، فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) است که ممکن است بر بهرهوری اقتصادی و اثرات زیستمحیطی تأثیرگذار باشد. هدف از این پژوهش، برآورد میزان یارانه بر ICT جهت تحقق اهداف زیستمحیطی IPCC در چهارچوب مدل منطقه های ادغام اقلیم و اقتصاد (RICE) و نیز بررسی اثر ICT بر رشد اقتصادی و انتشار CO2 نیز میباشد. برای این منظور، با استفاده از پارامترهای ساختاری مدل نوردهاوس (2013)، 4 سناریو (پایه، پایه با اعمال ICT، محدودیت دمایی ۲ درجه (مطابق با هدف IPCC)، و محدودیت دمایی ۲ درجه با اعمال ICT) برای مناطق ایران و کشورهای خاورمیانه شبیه سازی شده است. نتایج نشان میدهند که در هر دو منطقه مورد بررسی، در سناریوی پایه، یارانه ICT در پایینترین مقدار خود قرار دارد، اما در سناریوی محدودیت دمایی، این یارانه بهصورت تصاعدی افزایش مییابد. همچنین، ICT منجر به افزایش رشد اقتصادی، کاهش غلظت کربن، کاهش قیمت کربن و کاهش دمای متوسط شده است.