اثربخشی درمان هیجانمدار بر اضطراب مرگ و تابآوری سالمندان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2 گروه زیستشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
doi
10.22126/jap.2024.10598.1776چکیده
سالمندی فرآیندی زیستی و دورهای حساس از زندگی است که با بروز تغییرات خود به خودی، پیش رونده و بازگشت ناپذیر فیزیولوژیکی و روانشناختی همراه میباشد. افراد در این مرحله با شایعترین موضوعات سلامت روان سالمندان مانند اضطراب مرگ و تابآوری مواجه میگردند که با استفاده از مداخلات مناسب درمانی میتوانند بهبود یابند. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار بر اضطراب مرگ و تابآوری سالمندان انجام شد. پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی سالمندان مراکز شبانه روزی شهر شیراز بود و حجم نمونه نیز شامل 30 نفر سالمند مقیم مرکز سالمندان زاگرس (60 تا بیش از 90 سال) در زمستان سال 1402 بود که به روش نمونهگیری دردسترس و با توجه به معیارهای ورود و خروج مطالعه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گمارده شدند. پروتکل درمان هیجانمدار بر روی گروه آزمایش در 8 جلسه 90 دقیقهای اجرا گردید اما این درمان برای گروه گواه انجام نشد. برای گردآوری دادهها از آزمون اضطراب مرگ تمپلر و پرسشنامه تابآوری کانر-دیویدسون استفاده شد. تحلیل دادهها در نرم افزارSPSS نسخه 26 با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس یکراهه صورت گرفت. یافتهها نشان داد که اگر چه در مرحله پسآزمون، درمان هیجانمدار موجب کاهش اضطراب مرگ سالمندان گروه آزمایش شد اما تأثیر این درمان بر اضطراب مرگ سالمندان معنادار نبود. به عبارت دیگر، بین دو گروه آزمایش و کنترل از نظر تابآوری و تمام زیرمقیاسهای آن تفاوت معناداری وجود داشت (05/0>P). به بیان دیگر درمان هیجانمدار بر تابآوری سالمندان مؤثر و موجب افزایش آن شده بود. از این رو، استفاده از درمان هیجانمدار به عنوان یک روش مؤثر در بهبود سلامت روان سالمندان به ویژه در جهت افزایش تابآوری و کاهش اضطراب مرگ آنان توصیه میشود.