تجربه زیسته سالمندان در خانههای سالمندان: پژوهشی با رویکرد پدیدارشناسی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور تهران، ایران
2 گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22126/jap.2024.10330.1763چکیده
یکی از دورههای حساس زندگی دوره سالمندی است که با طیف گستردهای از تغییرات فیزیولوژیک و روانشناختی همراه است. به طور کلی مراقبت از سالمندان دچار تغییراتی شده و تعدادی از سالمندان در خانههای سالمندان زندگی میکنند که چالشها و ویژگیهای منحصر به فردی دارند. بنابراین هدف از پژوهش حاضر واکاوی تجربه سالمندان در خانههای سالمندان بود. روش پژوهش حاضر کیفی و از زمره روشهای پدیدارشناسانه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه سالمندان ساکن در خانههای سالمندان شهر تهران در سال 1402 بود که با استفاده از روش هدفمند تا رسیدن به مرحله اشباع تعداد ۱۱ نفر به عنوان گروه نمونه انتخاب گردیدند. دادهها با استفاده از مصاحبههای نیمه ساختاریافته جمعآوری و با روش 7 مرحلهای کلایزی تجزیه و تحلیل شدند. یافتههای پژوهش در سه محور شناسایی چالشها و مشکلات سالمندان در خانههای سالمندان (۳ مضمون اصلی و 13 مضمون فرعی)، شناسایی عوامل مؤثر و راهکارهایی جهت ارتقای کیفیت زندگی سالمندان (۳ مضمون اصلی و ۱۰ مضمون فرعی) و امید و چشم انداز نسبت آینده ۱ مضمون اصلی و ۲ مضمون فرعی) دستهبندی شدند. با توجه به نتایج بدست آمده میتوان نتیجه گرفت که سالمندان ساکن در خانه سالمندان شرایط و ویژگیهای خاصی دارند که ضروری است با توجه به پیشنهادات پژوهش حاضر اقدامات لازم در جهت افزایش کیفیت زندگی سالمندان در خانههای سالمندان انجام گیرد.