اثربخشی شفقت‌درمانی بر همجوشی شناختی و خودانتقادی سالمندان مبتلا به استرس پس از سانحه

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران

2 گروه روان‌شناسی، واحد اندیمشک، دانشگاه آزاد اسلامی، اندیمشک، ایران

doi
10.22126/jap.2024.9623.1733
چکیده

با افزایش سن جمعیت، افزایش ارائه خدمات به افراد با اختلال استرس پس از سانحه در خدمات سالمندی قابل انتظار است. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی شفقت‌ درمانی بر همجوشی شناختی و خودانتقادی بر سالمندان مبتلا به استرس پس از سانحه شهر تبریز انجام شد. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش تمامی سالمندان با استرس پس از سانحه شهر تبریز در سال 1401 بودند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر سالمند (65 تا 75 ساله) با استرس پس از سانحه بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب، و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارش شدند. گروه آزمایش بسته‌ درمانی گیلبرت را در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای هفتگی دریافت نمودند. مقیاس‎های مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس سطوح خودانتقادی تامپسون و زاروف و پرسشنامه همجوشی شناختی گیلاندرز و همکاران بود. داده‌ها با تحلیل کوواریانس تک‌متغیره، با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که در مرحله پس‌آزمون بین دو گروه گواه و آزمایش در متغیرهای همجوشی شناختی و خودانتقادی تفاوت معناداری وجود دارد (001/0P<). بر اساس یافته‌های این مطالعه، شفقت‌درمانی سبب کاهش همجوشی شناختی و خودانتقادی سالمندان می‌شود و نمایانگر افق‌های تازه‌ای در مداخلات بالینی است و می‌توان از آن به عنوان یک روش مداخله‌ای مؤثر در بهبود سلامت روانی و کیفیت زندگی سالمندان استفاده کرد.