موانع توسعه‌ی اجتماعی سکونتگاه‌های غیررسمی شهر کرمان

نویسندگان

1 دانشگاه یاسوج

2 دانشگاه یاسوج

3 دانشگاه یاسوج

doi
چکیده

موضوع این پژوهش، موانع توسعه‌ی اجتماعی سکونتگاه‌های غیررسمی شهر کرمان است. علی‌رغم گذشت بیش از یک دهه از زمان ابلاغ سند بالادستی سامان‌دهی و توانمندسازی سکونتگاه‌های غیررسمی بوده و مسئله‌ی آن توسعه‌نیافتگی اجتماعی مناطق ذکر شده است. جامعه‌ی موردمطالعه این پژوهش، چهار سکونتگاه غیررسمی شهرک‌ پدر، صنعتی، صیاد شیرازی و فیروزآباد بوده و روش انجام آن کیفی با رویکرد نظریه‌ی زمینه‌ای و استفاده از استراتژی مدل پارادایمی است. برای نمونه‌گیری در این پژوهش از روش هدفمند و مبتنی بر قاعده‌ی انتخاب تدریجی استفاده ‌شده است. تکنیک جمع‌آوری داده‌ها مصاحبه‌ی عمیق و در دو سطح ساختار نهادی و محلی انجام شده و تحلیل داده‌ها به روش مقایسه‌ای مداوم استروس و کوربین صورت پذیرفته است. تعداد مصاحبه‌ها در سطح محلی 43، تعداد مفاهیم شکل‌گرفته 30 و تعداد مقوله‌های ایجادشده 12 مورد و در سطح ساختار نهادی نیز تعداد مصاحبه‌های صورت‌پذیرفته 17، تعداد مفاهیم شکل‌گرفته 7 و تعداد مقوله‌های ایجادشده 3 مورد است. در این بررسی به‌منظور قابل‌فهم کردن نتایج تحقیق برای خواننده و افزایش سطح یکنواختی و همسازی نتایج، در بحث روایی به اندیشه‌ی لینکلن و گوبا و در بحث پایایی به اندیشه‌های کرک و میلر رجوع گردیده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که با توجه به شرایط زمینه‌ای و مداخله‌های غیرتخصصی ساختار نهادی محلی، راهبردهای اتخاذشده توسط ساکنین سکونتگاه‌های غیررسمی شهر کرمان، از سازمان‌یافتگی لازم جهت مطالبه‌گری مؤثر و مشارکت در فرآیند‌های منجر به توسعه‌ برخوردار نشده و توسعه‌ی مشارکتی مورد انتظار در راستای دستیابی به توسعه‌ی اجتماعی تحقق نیافته است.