اثربخشی درمان کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهنآگاهی بر تابآوری و استرس ادراک شده سالمندان مقیم در سرای سالمندی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد اسلام آباد غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلام آباد غرب، ایران
doi
10.22126/jap.2024.10178.1754چکیده
افزایش جمعیت سالمندان در کشور همراه با انواع مشکلات تهدیدکننده سلامت جسم و روان آنها، منجر به واکنشهای هیجانی نامناسب و عوامل تنشزا نظیر کاهش تابآوری و تشدید استرس در جامعه سالمندان شده است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهنآگاهی بر تابآوری و استرس ادراک شده در سالمندان مقیم در سرای سالمندان انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه سالمندان مقیم در سرای سالمندی شهر کرمانشاه در سال 1402 بودند که از میان آنان 30 نفر با روش نمونهگیری دردسترس و با توجه به معیارهای ورود و خروج به مطالعه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. محتوای جلسات درمانی برگرفته از دیدگاه سگال و همکاران بود. شرکتکنندگان در پژوهش به پرسشنامه تابآوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن و همکاران پاسخ دادند. دادهها با روش تحلیل کوواریانس تکمتغیری در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که گروه آزمایش در پسآزمون از نظر هر دو متغیر تابآوری و استرس ادراک شده تفاوت معناداری با گروه کنترل داشتند. به عبارت دیگر درمان کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهنآگاهی باعث بهبود تابآوری و کاهش استرس ادراکشده در سالمندان شد (05/0>P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، درمانگران میتوانند از روش درمان کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهنآگاهی برای مداخلههای مرتبط با سلامت به ویژه برای بهبود تابآوری و کاهش استرس ادراکشده استفاده نمایند.