اثربخشی نمایشدرمانی بر شادکامی و امید به زندگی زنان سالمند ساکن در خانه سالمندان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، مؤسسه آموزش عالی طلوع مهر قم، قم، ایران
doi
10.22126/jap.2023.9323.1714چکیده
سالمندان در معرض تنهایی و انزوا هستند و به دلیل ناتوانیهای جسمی و ذهنی در موارد زیادی استقلال فردیشان تهدید میشود. مجموعه این شرایط به افت کیفیت زندگی و در نهایت کاهش شادکامی و امید به زندگی در سالمندان منجر میشود. در نتیجه، این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی نمایشدرمانی بر شادکامی و امید به زندگی زنان سالمند انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه زنان سالمند سراهای شهر قم در سال 1402 بودند که از میان آنان 30 نفر (65 تا 80 سال) با روش نمونهگیری در دسترس و با توجه به معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقهای در جلسات نمایشدرمانی شرکت کردند و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. محتوای جلسات برگرفته از دیدگاه مورنو در زمینه نمایشدرمانی بود. شرکت کنندگان در پژوهش به پرسشنامه شادکامی آکسفورد و آزمون امید به زندگی اشنایدر پاسخ دادند. دادهها با روش تحلیل کوواریانس تکمتغیری در نرمافزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که نمایشدرمانی منجر به افزایش معناداری شادکامی و امید به زندگی در گروه آزمایش شد (01/0>P). بر اساس نتایج توصیه میگردد که مشاوران و روانشناسان سرای سالمندی برای بهبود شادکامی و امید به زندگی در سالمندان از روش نمایشدرمانی در کنار سایر روشها استفاده نمایند.