رابطه سلامت روانی با سلامت جسمانی سالمندان مقیم سرای سالمندان: نقش میانجی احساس گناه و احساس تنهایی

نویسندگان

1 گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

2 گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

3 گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

doi
10.22126/jap.2023.8824.1690
چکیده

امروزه توجه به سالمندان و وضعیت آنها از مسائل مهم و قابل توجه می‌باشد. در بین عوامل مهمی که در این زمینه تأثیرگذار هستند، توجه به سلامت جسمانی و عوامل مرتبط با آن از درجه اهمیت بسیار بالایی برخوردار می‌باشد. بنابراین این پژوهش با هدف بررسی رابطه سلامت روانی با سلامت جسمانی سالمندان مقیم سرای سالمندان با میانجی‌گری احساس گناه و احساس تنهایی انجام شد. این پژوهش، توصیفی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل افراد واجد شرایط ساکن در خانه‌های سالمندان دامغان و اصفهان در سال 1401 به تعداد 3687 نفر بود که 121 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوری داده‌های پژوهش از چهار پرسش‌نامه استفاده شد که شامل مقیاس احساس تنهایی راسل و همکاران، احساس گناه گوکلر و جونز، سلامت روانی نجاریان و داوودی و سلامت جسمانی لعلی و همکاران بودند. داده‌های حاصل از پژوهش حاضر با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری و با نرم افزار Smart PLS-3 مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل شده نشان داد که سلامت روانی با سلامت جسمانی رابطه مثبت دارد و دو متغیر احساس تنهایی و احساس گناه در این بین نقش میانجی معکوس و معنادار ایفا می‌کنند. با توجه نتایج به دست آمده پیشنهاد می‌شود که به سلامت روانی، احساس تنهایی و احساس گناه در بین سالمندان توجه ویژه‌ای شود. نتایج حاصل از این پژوهش می‌تواند برای مدیران خانه سالمندان و مشاوران و روان‌شناسان جهت ایجاد شرایط بهتر و نگهداری هرچه بهتر از افراد مفید باشد.