رابطه هوش معنوی با سلامت عمومی در سالمندان: نقش میانجی ذهنآگاهی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد الکترونیک تهران، تهران، ایران
doi
10.22126/jap.2022.8320.1660چکیده
سالمندی بهعنوان یکی از مراحل حساس تحول انسان، دارای ویژگیها و شرایط خاص خود است. با توجه به این موضوع از عناصر مهم تأثیرگذار بر سلامت عمومی سالمندان، ذهنآگاهی و هوش معنوی آنها میباشد. بنابراین پژوهش باهدف پیشبینی سلامت عمومی بر اساس هوش معنوی با نقش واسطهای ذهنآگاهی سالمندان انجام شد. ماهیت هدف تحقیق از نوع بنیادی و روش پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی سالمندان مقیم خانه سالمندان در سه منطقه 3، 8 و 20 شهر تهران در سال 1401 بود که از بین آنها تعداد 250 نفر بهعنوان گروه نمونه با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامههای هوش معنوی کینگ، سلامت عمومی گلدبرگ و هیلر و ذهنآگاهی بائر و همکاران بود. اطلاعات جمعآوریشده با استفاده از آزمونهای ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر بهوسیله نرمافزارهای SPSS26 و AMOS22 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که مدل مفروض با دادههای پژوهش برازش مطلوبی دارد. همچنین نتایج تحلیل مسیر برای بررسی نقش متغیر میانجی نشان داد که ذهنآگاهی رابطه بین هوش معنوی با سلامت عمومی در سالمندان را میانجیگری میکند. از آنجا که هر سه متغیر پیشبین قابل ارتقاء هستند، میتوانند در مداخلات مرتبط با سلامت عمومی در جهت بهبود سلامت عمومی در سالمندان مورد استفاده قرار گیرند.