اثربخشی واقعیتدرمانی بر امید به زندگی و بهزیستی روانی سالمندان مقیم خانههای سالمندان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلام شهر تهران، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
doi
10.22126/jap.2022.8350.1664چکیده
فرایند سالمندی را میتوان مجموعهای از تغییرات نامطلوب ساختاری و عملکردی دانست که با افزایش سن به طرز فزایندهای روی هم انباشته میشوند و موجب کاهش میزان مؤلفههایی همچون امید به زندگی و بهزیستی روانشناختی در سالمندان میشود. اما با مداخله مناسب میتوان به بهبود این عوامل کمک کرد. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر امید به زندگی و بهزیستی روانشناختی سالمندان مقیم خانههای سالمندان شهر همدان بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمامی سالمندان مقیم خانههای سالمندان شهر همدان در شش ماهه دوم سال 1400 بود. نمونه مورد مطالعه شامل 30 نفر با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند با توجه به ملاکهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. افراد به طور تصادفی به دو گروه 15 نفره شامل گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش 10 جلسه مداخله واقعیت درمانی دریافت کرد و گروه کنترل در این زمان هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامههای امید به زندگی اشنایدر و بهزیستی روانشناختی ریف بود. در نهایت، دادههای جمعآوری شده در دو سطح آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس تکمتغیری) با استفاده نرمافزار SPSS نسخه 24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که مداخله واقعیتدرمانی در افزایش امید به زندگی سالمندان و افزایش بهزیستی روانشناختی آنها اثربخشی معناداری دارد (05/0P<). بنابراین پروتکل واقعیت درمانی میتواند به عنوان یکی از مداخلات روانشناختی مؤثر در افزایش امید به زندگی و بهزیستی روانشناختی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد.