مقایسه روش‌های کوچک‌مقیاس کردن و مدل‌های AOGCM در بررسی تاثیر تغییر اقلیم در مقیاس منطقه‌ای

نویسندگان

1 استادیار، گروه مهندسی آب، پردیس ابوریحان، دانشگاه تهران، ایران

2 دانشیار، گروه آمار، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دانشیار، گروه منابع آب، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
چکیده

در تحقیقات تغییر اقلیم، استفاده از خروجی مدل‌های گوناگون AOGCM، روش‌های کوچک‌مقیاس‌ کردن و سناریوهای انتشار گازهای گلخانه‌ای بر نتایج نهایی ت‍أثیر می‌گذارند. در این مقاله سعی شده است تا چارچوبی برای بررسی وضعیت اقلیم منطقه‌ای تحت تاثیر روش‌های گوناگون کوچک‌مقیاس کردن و مدل‌های AOGCM عرضه شود. یکی از مشکلات عمده در استفاده از خروجی مدل‌های AOGCM (Atmosphere-Ocean General circulation Model)، کم بودن درجه تفکیک آنها (Resolution), نسبت به منطقه مورد بررسی است که کوچک‌مقیاس کردن (Downscaling) آنها را با استفاده از روش‌های مناسب، ضروری می‌سازد. در این تحقیق عملکرد دو روش زمین‌آماری کریجینگ و وزن‌دهی عکس فاصله (Inverse Distance Weighting, IDW) در کوچک‌مقیاس کردن متوسط ماهانه دما و بارندگی دوره پایه 30 ساله (2000-1971) 7 مدل AOGCM - عرضه شده در سومین گزارش IPCC- شاملCCSR/NIES: CGCM2, CSIRO MK2, ECHAM4/ OPOYC3, GFDL R30, HadCM3, وNCAR DOE PCM. با تعداد سلول‌های محاسباتی گوناگون در اطراف موقعیت موردِنظر که حوزه آبریز زاینده‌رود بوده است مورد ارزیابی قرار گرفت. درنهایت روش IDW با 8 سلول محاسباتی انتخاب شد. سپس بر این اساس، سناریوهای فصلی تغییر اقلیم دما و بارندگی در سه دوره 2039-2010، 2069-2040 و 2099-2070 میلادی از خروجی مدل‌های AOGCM فوق تحت سناریوهای موجود SRES (Special Report on Emission Scenario) برای منطقه مورد بررسی، کوچک‌مقیاس شدند. نتایج نشان می‌دهد که صرف استفاده از خروجی یک مدل AOGCM تحت یک سناریوی انتشار گازهای گلخانه‌ای نمی‌تواند نتایجی منطقی برای برنامه‌ریزی‌های مربوط به کاهش اثرات مخرب پدیده تغییر اقلیم در پی داشته باشد.