جلوههای پایداری و تعهّد در شعر سلمان هراتی و سمیح القاسم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات عربی، دانشگاه کاشان
2 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
ادبیّات پایداری، واکنش شخص یا نسلی مبارز و متعهّد به منظور رهایی، استقلال و آزادی سرزمین، اجتماع، دین و فرهنگ از چنگال متجاوزان و منافقان است که از سرِ تعهّد، در گونههای مختلف ادبی خلق میشود. مهمترین عامل پیدایش این ادبیّات در کشورهایی نظیر ایران، حملة عراق به این کشور و در فلسطین، اشغال آن سرزمین توسّط صهیونیستها است که به عنوان حلقة مشترک میان ادیبان این دو سرزمین قرار گرفته و موجب موضعگیری ادیبان متعهّد نسبت به آن شده است. در این مقاله، سلمان هراتی و سمیح القاسم به عنوان شاعران نامدار و برجستة اینگونه از ادبیّات معاصر در این دو کشور، مورد واکاوی قرار میگیرند. شاعران یادشده، ضمن بهرهگیری از نمادهای مختلف، متعهّدانه و آرمانگرایانه به خلق تصاویر شعری بیبدیل همّت گمارده و شعرشان را در خدمت مکتبی قرار دادند که به آن اعتقادی راسخ داشتهاند. این شاعران، دارای اشتراکات معنایی و ساختاریاند که از جمله عمدهترین مضامین شعری ایشان، عشق به وطن، بزرگداشت پایداریهای مردم، ستایش مضمون والای شهادت و تجلیل از شهدا و خادمان وطن، ترسیم ماهیّت حقیقی دشمنان و منافقان، انگیزههای ملّی و دینی، آرمانگرایی و القای حسّ امید و بشارت در نسل حاضر و نهادینه کردن ارزشهای والا در نسل آینده رقم خورده است.
