بررسی سبکشناختی رثای امام حسین (ع) در شعر احمد وائلی و قیصر امینپور (مطالعه موردپژوهانه: دو قصیده «الدّم الثّائر» و «نینامه»)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیّات عربی، دانشگاه آزاد اسلامی کرج
2 کارشناسارشد مترجمی عربی، دانشگاه تهران، تهران
3 کارشناسارشد زبان و ادبیّات عربی، دانشگاه تهران، تهران
doi
چکیده
رثای امام حسین (ع) و عاشورا، بخش قابل توجّهی از ادبیّات عربی و فارسی را به خود اختصاص داده است. پژوهش حاضر، با تمرکز بر قصیدة «الدّم الثّائر» از وائلی و «نینامه» از امینپور، سعی در بررسی جایگاه شخصیّت امام حسین (ع) و دلالتها و معانی پنهان در متن این دو شعر دارد. روش پژوهش، توصیفی - تحلیلی و کتابخانهای است که پس از جمعآوری دادهها، به تحلیل و بررسی آنها و تطبیق بازتاب رثای امام حسین (ع) در شعر این دو شاعر، از منظر سبکشناسی دو قصیدة مورد نظر پرداخته شده است. نتیجه اینکه در قصیدة وائلی، محور اساسی، کهنالگوی ولادت مجدّد بوده و بیانگر دیدگاه رئالیستی شاعر است؛ ولی بر شعر امینپور، فضایی عرفانی حاکم است و امام را عارفی میداند که با شهادت خود به وصال رسیده است. فضای کلّی حاکم بر دو قصیده، حزنآلود و اندوهگین است. دو شاعر، روایتکنندة صرف ماجرای عاشورا نبوده و آن را دستمایة بیان معانی دیگری قرار دادهاند.