بررسی تطبیقی جلوههای رمانتیک در شعر گلچین گیلانی و عبدالمعطی حجازی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیّات عرب، دانشگاه رازی، کرمانشاه
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات عرب، دانشگاه رازی، کرمانشاه
doi
چکیده
بهکارگیری برخی از اصول رمانتیسم یکی از وجوه مشترک شعری دو شاعر برجستة ایران و مصر، مجدالدّین میرفخرایی ملقّب به «گلچین گیلانی» و عبدالمعطی حجازی است. گلچین و حجازی از جمله شاعرانی هستند که با نگاهی رمانتیکی و با توجّه به شرایط فردی و اجتماعی زمانة خود و با تلاش برای گریز از آن، بخش عمدة شعرشان را آمیخته با غصّه، حسرت و دلتنگی برای گذشته نمودهاند؛ لذا اشعار آنها دارای لطیفترین درونمایهها و مفاهیم رمانتیکی است. گرایش به عاطفه و احساسات عمیق، همراه با نوعی اندوه و درد رمانتیکی از مهمترین ابعاد مورد توجّه در گسترة اندیشههای مطرح در سرودههای دو شاعر است. همدلی و یگانگی با طبیعت، بازگشت به دوران بدوی و معصومیّت کودکی، روستاستایی، نوستالژی و حسرت بر ایّام گذشته، رؤیا، ناامیدی، غم و اندوه و عشق و شادی که از مهمترین مشخّصات جنبش رمانتیسم است، به فراوانی در آثار این دو شاعر مشاهده میشود. دستاورد علمی این پژوهش نشانگر این مطلب است که مجموعة عوامل یادشده پیرامون مبانی مکتب رمانتیک به صورتی بارز در آثار این دو شاعر بازتاب یافته است.
