فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

توانایی تعادل یکی از اجزای حیاتی فعالیت­‌های مستقل روزانه در میان سالمندان است. اختلال تعادل یکی از عوامل خطر عمده برای زمین خوردن و عوارض مربوط به آن است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی تمرینات نوروفیدبک و فراهم‌سازهای محیط تمرین بر تعادل ایستا مردان ساکن سرای سالمندان بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل مردان سالمند مقیم سرای سالمندان شهر ایلام با دامنه سنی 60 تا 80 سال بود که تعداد 36 شرکت‌کننده با نمونه­‌گیری در دسترس و با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند، و به سه گروه 12 نفری نوروفیدبک، آموزش فراهم‌­سازی­‌های محیط تمرینی و کنترل تقسیم شدند. شرکت­‌کنندگان در مرحله پیش‌آزمون در سه کوشش اقدام به انجام تکلیف تعادل ایستا نمودند. در مرحله مداخله (تمرین)، که به مدت هشت هفته به طول انجامید و شامل سه جلسه 30 دقیقه‌ای در هفته بود، دو گروه­ آزمایشی به تمرینات مربوطه پرداختند. لازم به ذکر است که در این مدت گروه کنترل به اجرای فعالیت‌­های معمول و روزانه خود پرداختند. مرحله پس‌آزمون دقیقاً پس از آخرین جلسه تمرینی اجرا شد. داده‌­ها به روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیری (آنکوا) تحلیل شد که نتایج آن نشان داد که آموزش نوروفیدبک بر بهبود تعادل ایستای (جابجایی قدامی-خلفی و جابجایی مرکزی-جانبی مرکز فشار) مردان سالمند تأثیر معنی­‌داری دارد (01/0>P). همچنین آموزش فراهم‌­سازی محیط تمرین نیز بر بهبود تعادل ایستای (جابجایی قدامی-خلفی و جابجایی مرکزی-جانبی مرکز فشار) سالمندان مرد تأثیر معنی‌­داری دارد (01/0>P). نتایج آزمون تعقیبی LSD نشان داد که آموزش فراهم­‌سازی‌های محیط تمرینی در مقایسه با آموزش نوروفیدبک اثر بیشتری در بهبودی تعادل ایستای مردان سالمند داشت (01/0>P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می­‌شود که بر غنی­‌سازی محیط برای بهبود تعادل سالمندان توجه نمایند.