اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر نشخوار فکری و اضطراب وجودی سالمندان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
doi
10.22126/jap.2022.7147.1580چکیده
سالمندی به عنوان یکی از مراحل حساس تحول انسان، دارای ویژگیها و شرایط خاص خود است. در این میان اضطراب وجودی و نشخوار فکری از شایعترین موضوعات سلامتروان سالمندان است که با مداخله مناسب میتوان آنها را بهبود بخشید. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر نشخوار فکری و اضطراب وجودی سالمندان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمام سالمندان با اضطراب وجودی شهر اهواز در سال 1400 بودند. حجم نمونه پژوهش شامل 30 نفر مرد سالمند (65 تا 75 سال) بود که با روش نمونهگیری در دسترس و با توجه به ملاکهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی را طی هشت جلسه 90 دقیقهای هفتگی دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل نشخوار فکری هوکسما و مارو و اضطراب وجودی ویمز و همکاران بود. دادهها با تحلیل کوواریانس تکمتغیره در سطح 05/0 با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد در مرحله پسآزمون بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر نشخوار فکری و اضطراب وجودی تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0P<). به عبارت دیگر، نتایج پژوهش حاضر نشان داد درمان مبتنی بر شفقت موجب کاهش اضطراب وجودی و نشخوار فکری میشود. به نظر میرسد این نتایج نمایانگر افقهای جدیدی در مداخلات روانشناختی است و میتوان از درمان مبتنی بر شفقت به عنوان یک روش درمانی مؤثر در بهبود سلامت روانی سالمندان سود جست.