اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر نارسایی هیجانی و باورهای فراشناختی سالمندان
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
doi
10.22126/jap.2021.6282.1513چکیده
سالمندی فرایند زیستی است که تمام موجودات زنده از جمله انسانها آن را تجربه میکنند، از این رو توجه خاص و پیشگیری از اختلالاتی نظیر باورهای فراشناختی و نارسایی هیجانی در سالمندی بسیار مهم است. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر باورهای فراشناختی و نارسایی هیجانی سالمندان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمام سالمندان با نارسایی هیجانی شهر اهواز در سال 1399 بودند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر مرد سالمند (60 تا 70 سال) بود که با روش نمونهگیری در دسترس و با توجه به ملاکهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش هشت جلسه هفتگی 90 دقیقهای درمان مبتنی بر شفقت دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل باورهای فراشناختی ولز و کارترایت هاتون و نارسایی هیجانی تورنتو بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیره (آنکوا) در سطح 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان در مرحله پسآزمون بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر باورهای فراشناختی و نارسایی هیجانی تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0>P). به عبارت دیگر مداخله مبتنی بر شفقت باعث کاهش باورهای فراشناختی و نارسایی هیجانی سالمندان شد. منطبق با یافتههای پژوهش حاضر میتوان مداخله مبتنی بر شفقت را به عنوان یک روش کارا جهت کاهش باورهای فراشناختی و نارسایی هیجانی سالمندان پیشنهاد داد.