رهیافتی به تفسیر ناصر اطروش با محوریت منابع دستنویس
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری فرقه های شیعه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
2 استادیار گروه تفسیر و علوم قرآن، دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، قم، ایران
doi
10.22067/jquran.2022.71752.1152چکیده
یکی از امامان مفسر و صاحبقلم زیدیان شمال ایران، ابومحمدحسنبنعلی، مشهور به ناصر اطروش از نوادگان امام سجاد(ع) است. وی آثار بسیاری در فقه و حدیث و تفسیر دارد. بیشتر آثارش ازجمله تفسیر که در منابع از آن نام برده شده، مفقود شده است و تنها نقلقولهایی از آن در آثار چاپنشدهای چون؛ الإبانه، ابوجعفر هوسمی وحواشی آن و تفسیر کتاب الله، ابوالفضل شهردویر بر جای مانده است.این جستار با روش توصیفیتحلیلی و تکیه بر نسخههای خطی میکوشد تا نمایی از روش و قواعد تفسیری مدنظرِ ناصر؛ مانند تفسیر قرآن به قرآن، توجه به قرائت، دقت در مباحث ادبی، لغوی، وجوه و نظایر و بهرهگیری از اشعار عرب در تفسیر و تأویل آیات را ارائه کند. باتوجهبه یافتههای اندک از این تفسیر میتوان گفت: برداشتهای فقهی و کلامی موجود در آثار تفسیری ناصر، ممتاز و متفاوت است و تفسیر ناصر به معانی القرآن فراء وابستگی فراوانی دارد.