مدل علّی پیشبینی کیفیت زندگی بر اساس فعالیت روزمره زندگی و سرمایه اجتماعی در سالمندان: نقش میانجی خودمراقبتی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
3 گروه توانبخشی شناختی، پژوهشکده مطالعات علوم شناختی، تهران، ایران
4 گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
5 گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران
doi
10.22126/jap.2021.6310.1516چکیده
با توجه به پدیده جهانی سالخوردگی جمعیت، مراقبت از جمعیت سالمند برای حفظ کیفیت زندگی آنها، یک مأموریت مهم برای سیستم بهداشتی جامعه به شمار میآید. بنابراین این موضوع دارای اهمیت بسیار است که تجربه داشتن یک زندگی طولانی با یک کیفیت مطلوب همراه باشد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل از بررسی نقش واسطهای خودمراقبتی در رابطه بین فعالیتهای روزمره زندگی و سرمایه اجتماعی با کیفیت زندگی سالمندان انجام شد. جامعه پژوهش شامل سالمندان بالای 60 سال ساکن شهر تهران در سال 1399 بود که از بین آنها 243 نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار اندازهگیری شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی- فرم کوتاه، توانایی خودمراقبتی افراد سالمند سودرهام و همکاران، سرمایه اجتماعی اونیکس و بولن و فعالیتهای روزمره زندگی ماهونی و بارتل بود. برای تحلیل مدل علّی از تحلیل مسیر با استفاده از نسخه 24 نرمافزار AMOS استفاده شد. استفاده شد. یافتهها نشان داد که فعالیت روزمره زندگی (01/0>P، 547/0=β)، سرمایه اجتماعی (01/0>P، 178/0=β) و خودمراقبتی (01/0>P، 420/0=β) میتوانند کیفیت زندگی را در سالمندان پیشبینی کنند. همچنین میانجیگری خودمراقبتی در رابطه بین فعالیت روزمره زندگی، سرمایه اجتماعی با کیفیت زندگی تأیید شد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر میتوان گفت ارتقاء خودمراقبتی از طریق برنامههای آموزشی مرتبط با سلامتی، اقدام مؤثری برای افزایش کیفیت زندگی سالمندان است.