بهزیستی روانشناختی در سالمندان: نقش خودشفقتی و ناگویی هیجانی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران.
2 دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22126/jap.2021.6289.1515چکیده
در دوران سالمندی بهزیستی روانشناختی کاهش مییابد و این کاهش ممکن است خطر ابتلا به بیماریها را تحت تأثیر قرار دهد. ازاینرو لازم است که بهزیستی روانشناختی سالمندان موردتوجه قرار گیرد و عوامل مرتبط با آن شناسایی شود؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودشفقتی و ناگویی هیجانی در بهزیستی روانشناختی سالمندان انجام شد. روش مطالعه حاضر توصیفی- همبستگی بود. از جامعه آماری که شامل تمامی سالمندان در تابستان 1399 در خانههای سالمندان شهر قزوین بودند، بر اساس جدول کرجسی و مورگان 92 نفر با استفاده از نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههای خودشفقتی نف (2003)، ناگویی هیجانی بگبی و همکاران (1994) و فرم کوتاه مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف (1989) پاسخ دادند. برای تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون خطی چندگانه به شیوه همزمان با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 24 در سطح معنیداری 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد که رابطه مستقیم و معنیداری بین خودشفقتی (8/0=r) و مؤلفههای آن با بهزیستی روانشناختی وجود داشت (01/0>P)، بین ناگویی هیجانی (777/0-=r) و مؤلفههای آن با بهزیستی روانشناختی ارتباط معکوس و معنیداری وجود داشت (01/0>P). همچنین ناگویی هیجانی و خودشفقتی ، 3/75 درصد از واریانس بهزیستی روانشناختی را تبیین نمودند. بنابراین پیشنهاد میشود مشاوران و روانشناسان حیطه سالمند با بکارگیری تدابیری جهت ارتقای خودشفقتی و کاهش ناگویی هیجانی در سالمندان بهزیستی روانشناختی آنان را ارتقا دهند.کلید واژها: بهزیستی روانشناختی ، خودشفقتی ، ناگویی هیجانی، سالمندان