اثربخشی روانشناسی مثبتنگر بر ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ سالمندان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی دزفول، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران
doi
10.22126/jap.2020.5833.1478چکیده
سالمندی فرایند زیستی است که تمام موجودات زنده از جمله انسانها آن را تجربه میکنند. از این رو توجه خاص و پیشگیری از اختلالاتی نظیر ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ در سالمندی بسیار مهم است. بنابراین این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش مثبتنگر بر ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ سالمندان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود.جامعه آماری پژوهش کلیه سالمندان مرد شهر دزفول در سال 1398 بودند. حجم نمونه پژوهش شامل30 نفر مرد سالمند (60 تا 70 سال) بود که با روش نمونهگیری در دسترس و با توجه به ملاکهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی را هشت جلسه 90 دقیقه ای هفتگی دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه ایدهپردازی خودکشی بک و پرسشنامه اضطراب مرگ کالت-لستر بود. دادهها با تحلیل کوواریانس تک متغیره در نرمافزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد که در پس آزمون بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0>P). به عبارت دیگر، مداخله مثبتنگر باعث کاهش ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ سالمندان شد. منطبق با یافتههای پژوهش حاضر میتوان مداخله مثبتنگر را به عنوان یک روش کارا جهت کاهش ایدهپردازی خودکشی و اضطراب مرگ سالمندان پیشنهاد داد.