اثربخشی حمایت خودمختاری و امیدواری تقویت شده بر یادگیری حرکتی زنان سالمند
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران
2 کارشناسی ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 استادیار رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 کارشناس تربیت بدنی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22126/jap.2019.4561.1363چکیده
بهبود عملکرد حرکتی سالمندان و شناخت مسائل مربوط به سالمندی برای کمک به بازآموزی مهارت های آموخته شده از چالش های پیشروی هر جامعه ای به شمار می آید. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر حمایت خودمختاری و امیدواری تقویت شده بر یادگیری حرکتی زنان سالمند بود. روش این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با آزمون یادداری بود. از میان کلیه سالمندان زن شهر اندیمشک، 40 زن سالمند (60 الی 80 سال) به صورت در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. شرکت کنندگان به طور تصادفی در چهار گروه حمایت خودمختاری، امیدواری تقویت شده، حمایت خودمختاری+ امیدواری تقویت شده و کنترل جای گرفتند. تکلیف استفاده شده در این پژوهش شامل پرتاب کیسه های 100 گرمی با دست غیر برتر به سمت هدف تعیین شده بر روی زمین بود. پس از انجام پنج کوشش به عنوان پیش آزمون، شرکت کنندگان در مرحله اکتساب که شامل 6 بلوک 10 کوششی بود، شرکت کردند. پس از 24 ساعت از آخرین بلوک تمرینی، شرکتکنندگان در آزمون یادداری (10 کوشش) شرکت کردند. داده ها به وسیله آزمون های تحلیل واریانس یکراهه و مرکب در سطح معناداری 05/0≥P و با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 16 انجام شد. نتایج حاکی از آن بود که همه گروه ها در مرحله اکتساب و در طول بلوک های تمرینی پیشرفت معناداری در عملکرد خود داشتند (05/0≥P) اما اثر گروه معنادار نبود (05/0≤P). گروه حمایت خودمختاری+ امیدواری تقویت شده نیز توانست در مرحله یادداری بهترین عملکرد را به نمایش بگذارد (05/0≥P). به کاردرمانان، مربیان و کلیه افرادی که با سالمندان در ارتباط هستند پیشنهاد می شود برای بهبود یادگیری و عملکرد حرکتی سالمندان از این عوامل انگیزشی تأثیرگذار استفاده کنند.