فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در سنین سالمندی به ­دلیل شیوع از دست دادن­ ها و فقدان­ های متعدد نظیر همسر، اقوام، دوستان، شغل، موقعیت اجتماعی و اقتصادی، باورها و اعتقادات و غیره، افراد بیش از پیش در معرض زمینه­ های ابتلا به دلزدگی وجودی قرار دارند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان معنویت ­محور و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش دلزدگی وجودی سالمندان انجام شد. روش پژوهش حاضر، نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون-پس ­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه سالمندان ساکن سرای سالمندان شهر زابل در سال 98-1397 بود که 36 نفر (سه گروه 12 نفره) از سالمندان با روش در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. برنامه­ های معنویت­ درمانی گالانتر و سیگل و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در جلسات 90 دقیقه ­ای به صورت هفته­ ای دو جلسه برگزار گردید و پس از گذشت دو ماه از پس ­آزمون، آزمون پیگیری به عمل آمد. برای جمع­ آوری داده ­ها از مقیاس دلزدگی وجودی کیسان و همکاران استفاده شد و داده­ ها با روش تحلیل کوواریانس تک ­متغیری تحلیل شد.نتایج نشان داد که هر دو روش درمانی بر کاهش دلزدگی وجودی تأثیرگذار بودند و این تأثیر در دوره پیگیری ماندگار بود (01/0>P). مقایسه دو روش درمانی نشان داد که روش معنویت ­درمانی نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد دارای تأثیرگذاری بیشتری بر کاهش دلزدگی وجودی است (01/0>P). بر اساس نتایج می­توان گفت که درمان مبتنی بر معنویت به دلیل انطباق بیشتر با فرهنگ و پیشینه مذهبی سالمندان به نظر می­رسد بهتر از سایر درمان­ ها توانسته است با شرایط سالمندان انطباق داشته باشد و بر کاهش دلزدگی وجودی آنها تأثیرگذار باشد.