اثربخشی معنادرمانی گروهی بر سازگاری اجتماعی، احساس تنهایی و سلامت عمومی سالمندان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، عسلویه، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، عسلویه، ایران
doi
چکیده
با توجه به رشد سریع جمعیت سالمندان در قرن 21 بهویژه در کشورهای در حال توسعه، توجه به برآورده کردن نیازهای جسمانی و روانی سالمندان ضروری است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنادرمانی گروهی بر سازگاری اجتماعی، کاهش احساس تنهایی و سلامت عمومی سالمندان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود که به صورت پیشآزمون، پسآزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه سالمندان 80-60 سال ساکن سراهای سالمندان شهر تهران در سال 1397 بود. 30 نفر از سالمندان به صورت در دسترس و با توجه به معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) قرار گرفتند. برنامه مداخلهای گروه آزمایش (معنادرمانی گروهی) در 8 جلسه 90 دقیقهای انجام شد. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل، احساس تنهایی راسل، پیلوا و کورتونا و سلامت عمومی گلدبرگ و هیلد استفاده شد. داده ها با استفاده از میانگین، انحراف استاندارد و تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) تجزیه و تحلیل شد. یافتههای پژوهش نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل از نظر سازگاری اجتماعی، کاهش احساس تنهایی و سلامت عمومی تفاوت معناداری وجود دارد (001/0>P). بنابراین میتوان نتیجه گرفت که معنادرمانی گروهی بر افزایش سازگاری اجتماعی، کاهش احساس تنهایی و بهبود سلامت روان مؤثر بوده است و این درمان در مراکز سالمندان توصیه می گردد.
