کاربرد «اعتبار» در تصحیح روایات کتاب الحجة کافی
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشگاه فردوسی مشهد
4 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/naqhs.v48i2.21426چکیده
معتبر بودن مجموعه روایات بخش امامت اصول کافی موسوم به کتاب الحجة که از مهمترین منابع روایی شیعه در موضوع امامت به شمار میرود، در میان علمای متقدم امامی اجمالاً امری مسلم بوده است. علت این امر توجه ایشان به وثوق صدوری به عنوان مبنای پذیرش روایات و بهرهگیری از قرائنخارجیِ صحت روایات بوده است. اما در نگاه متأخران که تکیه آنها در ارزیابی روایات عمدتاً بر وثاقت راویان سند متمرکز شده، آمار روایات معتبر به حدود 40 درصد کاهش یافته است. برخی نیز با سختگیری شدید در دو حوزه سند و متن روایات، تنها 10 درصد این روایات را صحیح و معتبر تلقی کردهاند. در این مقاله با جستجوی روایات همسان (متابع) برای احادیثِ ضعیف السند کتاب الحجة کافی از سایر مصادر روایی، نشان داده شده که تعداد 90 روایت برابر با 31/13 درصد این روایات مطابق داوریهای رجالی آیة الله خوئی دارای متابع معتبر است.