پیشبینی بهزیستی روانشناختی بر اساس دینداری و خود شفقت ورزی در سالمندان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روان شناسی عمومی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
چکیده
با توجه به اهمیت حیاتی بهزیستی سالمندان و رشد سریع جمعیت آنان، بررسی نقش متغیرهای مختلف در بهزیستی سالمندان ضروری به نظر میرسد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بهزیستی روانشناختی با دینداری و خود شفقتورزی در سالمندان انجام پذیرفت. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوهی اجرا، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی سالمندان مقیم سراهای سالمندان نیمه وقت شهرکرمانشاه، به تعداد 1190 نفر است که از این تعداد، 700 نفر مرد و 490 نفر زن بالای 55 سال میباشند. بر اساس جدول مورگان نمونه به تعداد 300 نفر فقط از مردان انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف، مقیاس نگرش مسلمانان به دین وایلد و جوزف و پرسشنامه فرم کوتاه خود شفقتورزی ریس و همکاران بودند. در تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. یافتهها نشان دادند که بین دینداری (46/0=r) و خودشفقتورزی (61/0=r) با بهزیستی روانشناختی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (001/0P<). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که بیش همانندسازی، کمک شخصی، ذهن آگاهی، انزوا و مناسک اسلامی قادر به پیشبینی 57 درصد از واریانس بهزیستی روانشناختی در سالمندان میباشند. بنابراین با افزایش دینداری در زندگی و خودشفقتورزی، میتوان بهزیستی روانشناختی را افزایش داد.