نقش متغیرهای شکل شهر و ادراک والدین در ترجیح آنها به استفاده کودکان از شیوههای حملونقل فعال به مدرسه
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 مدرس و محقق، دانشگاه صنعتی برلین، برلین، آلمان
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
چکیده
حملونقل فعال (پیادهروی و دوچرخهسواری) به مدرسه فرصتی است تا کودکان حداقل فعالیت بدنی برای جلوگیری از بیماریهای غیرواگیر را کسب کنند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی رابطه میان ترجیح والدین به حملونقل فعال کودکان به مدرسه و متغیرهای شکل شهر، نگرانی، ادراک والدین و نگرش آنها نسبت به پیادهروی و همچنین متغیرهای اقتصادی و اجتماعی است. منظور از ترجیح، تمایل والدین به استفاده کودک از هر کدام از انواع روشهای فعال سفر به مدرسه است. ضمن آنکه نگرانی در مورد هر شیوه سفر به مدرسه، زنجیرهای از افکار و تصورات منفی در مورد نتایج استفاده از آن شیوه است. 580 پرسشنامه بین کودکان 7 تا 12 ساله در 5 مدرسه ابتدایی در مناطق 2 و 15 تهران توزیع شد. مطابق نتایج مدلسازی معادلات ساختاری در سطح معنیداری 5 درصد، از میان عوامل زمینهای، سن کودک () و تعداد فرزندان () با نگرانی والدین نسبت به حملونقل فعال کودکان به مدرسه ارتباط منفی داشتتند. از میان متغیرهای شکل شهر. تراکم جمعیتی () و پیوستگی () رابطه مثبت با نگرانی نسبت به سفر فعال کودکان به مدرسه و اختلاط کاربری رابطه مثبت با ترجیح والدین نسبت به سفر فعال کودکان به مدرسه داشت (). افزایش اختلاط کاربریها در برنامهریزیها، مشوق والدین در افزایش ترجیح آنها نسبت به حملونقل فعال به مدرسه و همراهی آنها با کودکان است. همبستگی منفی بین ترجیح والدین نسبت به حملونقل فعال و فاصله خانه تا مدرسه نشاندهنده تقابل سیاست احداث مدارس در حومه مراکز جمعیتی دارای زمین ارزان با سیاستهای توسعه حمل و نقل پایدار است.
