اثر بخشی ورزش مغزی بر تعادل ایستا و پویا در سالمندان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشکده ی علوم ورزشی، دانشگاه شهید رجایی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری روان شناسی، گروه روان شناسی، دانشکده ی علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشجوی دکتری روان شناسی، گروه روان شناسی، دانشکده ی علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
چکیده
به زمین افتادن یا سقوط یکی از شایعترین و جدیترین مشکلات برای افراد بالای ۶۰ سال است. افتادن، با افت در فعالیتهای پایه و ابزاری زندگی روزانه ارتباط دارد و آسیبهای ناشی از آن، از عوامل تعیین کنندهی افت عملکردی در سالمندان جامعه است. بنابراین هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی تمرینات ورزش مغزی بر تعادل ایستا و پویا در سالمندان فاقد فعالیت بدنی منظم بود. این پژوهش از نوع مطالعات نیمهتجربی و جامعهی آن شامل تمامی افراد سالمند ساکن در خانههای سالمندان شهر ساری بود. روش نمونهگیری پژوهش نیز از نوع نمونهگیری در دسترس بود. به این منظور، با توجه به معیارهای ورود و خروج، 30 سالمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره قرار گرفتند. گروه آزمایشی تمرینات ورزش مغزی که به صورت اختصاصی جهت بهبود تعادل بدن طراحی شدهاند را به مدت 8 جلسهی 30 دقیقهای اجرا کردند. به منظور اندازهگیری تعادل ایستا و پویای شرکتکنندگان در پیشآزمون و پسآزمون به ترتیب از آزمون لک لک (جانسون و نلسون، 1979) و آزمون برخاستن و حرکت کردن زماندار (پدسیادلو و ریچاردسون، 1991) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها، آزمون تحلیل کواریانس مورد استفاده قرار گرفت. در نهایت نتایج نشان داد که با کنترل نمرهی یشآزمون، بین نمرات تعادل ایستا و پویای دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنادار وجود دارد. یافتههای این پژوهش مؤید تأثیر تمرینات ورزش مغزی بر عوامل حرکتی مرتبط با افتادن و پیشگیری احتمالی از افتادن در سالمندان است.