تأثیر آموزش مؤلفههای انگیزهبخش دعای عرفه امام حسین(ع) بر بهداشت روانی (دانشآموزان متوسطه دوم مدارس رشد و شاهد منطقه 16 تهران)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، علوم قرآن و حدیث، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
2 گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
3 گروه آموزشی الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22034/riet.2024.16038.1235چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مؤلفههای انگیزهبخش دعای عرفه بر بهداشت روانی دانشآموزان بود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر اجرا آمیخته (کیفی- کمّی) است. نمونهگیری با روش خوشهای- تصادفی انجام شده و جامعه آماری در بخش کیفی بدین صورت بود که برای شناسایی مؤلفههای تربیتی و عرفانی دعای عرفه، ابتدا مبانی نظری و پیشینه تحقیق مورد مطالعه قرار گرفت، سپس عبارات پس از بهرهگیری از نظرات اساتید کدگذاری شد و در بخش کمّی دانشآموزان مدارس رشد و شاهد دوره دوم متوسطه منطقه 16 شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1400 به تعداد 1368 دانشآموز بودند که بر اساس فرمول کوکران، حجم نمونه 300 نفر برآورد شد که در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند، طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل انجام شد. پس از شناسایی مؤلفهها، از پرسشنامه بهداشت روانی گلدبرگ و هیلر (1979) استفاده گردید. دادهها در پرسشنامه بهداشت روان از پایایی کافی برخوردار بود. دادههای پژوهش توسط نرمافزارSpss در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. مقایسه نمرات ابعاد بهداشت روان بین دو گروه با استفاده از آزمون تکمتغیری و چندمتغیری تحلیل کوواریانس انجام شد که در نتیجه آن علائم افسردگی رتبه اول، علائم کنش اجتماعی رتبه دوم و علائم جسمانی در رتبه سوم قرار گرفتند. بنابراین، متغیر مستقل مؤلفههای دعای عرفه در حد بالایی بر بهداشت روان تاثیر گذاشته است.