تعیین عوامل اصلی موفقیت کنسرسیوم‌های صادراتی بخش خصوصی در صنایع ایران با استفاده از روش تئوری زمینه‌ای و منطق فازی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای مهندسی صنایع، گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه مهندسی صنایع-واحد تهران مرکزی-دانشگاه آزاد اسلامی-تهران-ایران

3 گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.30495/jae.2025.31788.2378
چکیده

از آنجا که صادرات محصولات کشاورزی جز اصلی سبد صادراتی کشور می باشد نیاز هست برای ساماندهی به این حوزه مدلی برای تشکیل کنسرسیوم های صادراتی پیش بینی نمود.تشکیل و تقویت کنسرسیوم‌های صادراتی امری ضروری است و برای رسیدن به آن باید به عوامل اصلی موفقیت این کنسرسیوم ها و رفتار این عوامل در طول زمان در قالب یک سیستم کل توجه ویژه نمود. بر اساس شیوه جمع آوری و تحلیل داده ها، تحقیق حاضر رویکرد و استراتژی کیفی دارد و جزء پارادایم انتقادگرایانه است. در این تحقیق برای جمع آوری داده ها و اطلاعات از روش میدانی استفاده شده است. در بخش میدانی، در فاز کیفی از مصاحبه های ساختاری، اکتشافی، مشارکتی و به منظور شیوه های تحلیل داده ها از تکنیک های تئوری زمینه ای و جلسات هم اندیشی بهره گرفته شده است. یافته ها حاکی از آن است که «ویژگی های اعضای کنسرسیوم» کلیدی ترین و تأثیرگذارترین عامل شناسایی شده می باشد. همچنین «برنامه عملیاتی صادرات»، «عوامل فراملی» و «ویژگی های محصول» به ترتیب دارای بیشترین شاخص محوریت هستند. این تحقیق به توسعه ادبیات در حوزه عوامل اصلی موفقیت کنسرسیوم های صادراتی و مراحل ایجاد آن می پردازد و بینشی عمیق در رابطه با کنسرسیوم‌های صادراتی ارائه می دهد.