تعیین عوامل اصلی موفقیت کنسرسیومهای صادراتی بخش خصوصی در صنایع ایران با استفاده از روش تئوری زمینهای و منطق فازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مهندسی صنایع، گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه مهندسی صنایع-واحد تهران مرکزی-دانشگاه آزاد اسلامی-تهران-ایران
3 گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه مهندسی صنایع، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/jae.2025.31788.2378چکیده
از آنجا که صادرات محصولات کشاورزی جز اصلی سبد صادراتی کشور می باشد نیاز هست برای ساماندهی به این حوزه مدلی برای تشکیل کنسرسیوم های صادراتی پیش بینی نمود.تشکیل و تقویت کنسرسیومهای صادراتی امری ضروری است و برای رسیدن به آن باید به عوامل اصلی موفقیت این کنسرسیوم ها و رفتار این عوامل در طول زمان در قالب یک سیستم کل توجه ویژه نمود. بر اساس شیوه جمع آوری و تحلیل داده ها، تحقیق حاضر رویکرد و استراتژی کیفی دارد و جزء پارادایم انتقادگرایانه است. در این تحقیق برای جمع آوری داده ها و اطلاعات از روش میدانی استفاده شده است. در بخش میدانی، در فاز کیفی از مصاحبه های ساختاری، اکتشافی، مشارکتی و به منظور شیوه های تحلیل داده ها از تکنیک های تئوری زمینه ای و جلسات هم اندیشی بهره گرفته شده است. یافته ها حاکی از آن است که «ویژگی های اعضای کنسرسیوم» کلیدی ترین و تأثیرگذارترین عامل شناسایی شده می باشد. همچنین «برنامه عملیاتی صادرات»، «عوامل فراملی» و «ویژگی های محصول» به ترتیب دارای بیشترین شاخص محوریت هستند. این تحقیق به توسعه ادبیات در حوزه عوامل اصلی موفقیت کنسرسیوم های صادراتی و مراحل ایجاد آن می پردازد و بینشی عمیق در رابطه با کنسرسیومهای صادراتی ارائه می دهد.