فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر مقایسه میزان اثربخشی روش ‌تدریس یادگیری مشارکتی(همیاری) در مقایسه با روش سخنرانی، بر انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان به درس دین و زندگی است. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه می‌باشد. جامعه آماری پژوهش نیز شامل دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم شهرستان مه‌ولات است که از طریق روش نمونه در دسترس، تعداد 104 نفر از دانش‌آموزان دختر دبیرستان حضرت حجت شهرستان مه‌ولات انتخاب شدند و از این میان تعداد (26 نفر گروه آزمایش و 26 نفر گروه گواه) نمونه‌گیری شدند. ابزار گردآوری داده‌ها نیز پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر و ارزشیابی درس بعد از هر دو شیوه تدریس می‌باشد. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارspss، آزمون‌های تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد. نتایج بیانگر آن است که تدریس دروس دین و زندگی به شیوه مشارکت گروهی، براساس تحلیل آماری، بر متغیر انگیزش و پیشرفت تحصیلی اثر معنی‌داری دارد. این تأثیر باعث افزایش معنادار متغیرهای انگیزش و پیشرفت تحصیلی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. با توجه به مجذور اتا می‌توان گفت، 7/52 و 5/43 درصد از تفاوتی که در میانگین نمرات تعدیل شده پس‌آزمون متغیرهای انگیزش و پیشرفت تحصیلی در دو گروه کنترل و آزمایش وجود دارد، به وسیله روش تدریس مشارکت گروهی تبیین می‌شود. دروسی که براساس شیوه سخنرانی تدریس می‌شوند، در کاهش انگیزش و عدم پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان مؤثر هستند. در نتیجه دانش‌آموزان به یادگیری دروس علاقه چندانی نشان نمی‌دهند و دچار افت تحصیلی می‌شوند. ولی اگر معلم جهت تدریس از شیوه‌های نوین تدریس استفاده کند، نتایج پژوهش نشان‌دهنده ایجاد انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان است. از آنجایی که نیاز است در تدریس کتب دین و زندگی، شیوه‌های فعال تدریس ازجمله روش یادگیری مشارکتی (همیاری) مورد توجه قرار گیرد، پیشنهاد می‌شود، کلاس‌های ضمن خدمت برای فرهنگیان جهت فراگیری روش‌های نوین و فعال تدریس برگزار شود.