بررسی و نقد خودبسندگی و اومانیسم انسان معنوی در نظریه عقلانیت و معنویت

نویسندگان

1 دکتری مدرسی معارف اسلامی، دانشگاه معارف اسلامی، قم، ایران

doi
10.22034/riet.2023.13984.1177
چکیده

هدف پژوهش حاضر خوانش انتقادی مبنای اومانیسم و لازمه آن یعنی خودبسندگی انسان معنوی، در نظریه «عقلانیت و معنویت»، مطرح شده توسط مصطفی ملکیان است. در این پژوهش مبنای اومانیسم در معنویت‌گرایی این نظریه، و نیز مؤلفه خودبسندگی انسان معنوی، به عنوان لازمه این مبنا، مورد بحث و بررسی انتقادی قرار گرفته است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان داد که فهم نادرست معنویت اومانیستی از جایگاه و کرامت انسان، چالش معنا در معنویت‌گرایی، عدم توجه به دغدغه جاودانگی، راز نبودن خدا و ماوراء، معنویت‌ستیزی چنین معنویتی و تنافی آن با آرامش و رضایت باطن، ازجمله مهمترین چالش‌ها و نقدهای وارد بر این مبنا و لازمه آن هستند.