تربیت سیاسی در حوزه آموزش و پرورش از دیدگاه امامین انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، برنامهریزی درسی، کاشان، ایران
2 دکتری، علوم سیاسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22034/riet.2023.12800.1146چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی واژه تربیت سیاسی به عنوان کنش گفتاری- هرمنوتیکی در اندیشه امام خمینی و آیتالله خامنهای در حوزه آموزش و پرورش با تأکید بر نقش معلم بود. بدون شک کنش گفتاری با هدف تغییر در عرصه عمل، ایراد میشود و زمینهها و شرایط متفاوت در جهتگیری واژگان تأثیرگذار هستند. روش پژوهش، نظریه کنش گفتاری و بهتبع آن هرمنوتیک اسکینر (1978) است که درپی نظریات جان سرل (1969)، ویتگنشتاین (1994) و جان آستین (1975) آمده است و بر کشف نیت مؤلف تأکید خاصی دارد. معنای متن در این پژوهش، مفهوم عام آن شامل کتاب، رساله، سخنرانی، نماد و... است. پژوهش حاضر از یک طرف میتواند ابعاد و جنبههای مختلف تربیت سیاسی را برای دانشآموزان و دانشجو- معلمان روشن سازد و از سوی دیگر به متولیان نظام آموزشی در برنامهریزیهای آموزشی- پرورشی کشور کمک نماید. یافتهها نشان داد که کنش گفتاری امام خمینی در مفهوم تربیت سیاسی، با توجه به شرایط روز و مبانی دینی اسلامی اتخاذ گردید و واژگان همراه با آن یعنی مبارزه، علم با معنویت، توحیدمحوری، مؤمن و متدین، انقلابی بودن، و استقلال ارائه شدند. در کلام مقام معظم رهبری نیز تربیت سیاسی با مقولههای کلان گام دوم انقلاب، تمدن نوین اسلامی، دولت اسلامی، نیروهای مؤمن و انقلابی، مدیریت جهادی، فرهنگ و سیاست، علم و اخلاق پیونده خورده است و به نوعی مسیر انقلاب را در این حوزه مشخص میکند.